Vandaag stond er een bijzondere dag op het programma in Roermond: de danexamens judo. Voor zowel Carmen als Rowyn was het een spannende dag, want zij mochten examen doen voor hun 1e dan, oftewel de felbegeerde zwarte band.

Het afgelopen jaar hebben beide dames, naast hun vele wedstrijden, ontzettend hard gewerkt om zich optimaal voor te bereiden op dit
examen. Uren trainen, technieken verfijnen en steeds weer het beste uit zichzelf halen stonden centraal. Vandaag was het moment aangebroken om hun kennis, vaardigheden en doorzettingsvermogen te tonen aan de driekoppige examenjury.

Omdat Carmen en Rowyn al de vereiste 100 wedstrijdpunten hadden behaald, moesten zij tijdens het examen zowel hun staande technieken als hun grondtechnieken demonstreren. Met veel overtuiging, controle en stiekem ook wat zenuwen lieten zij zien dat zij klaar zijn voor deze volgende stap binnen het judo.

Na een kort beraad van de jury volgde het verlossende woord: geslaagd! Een geweldige prestatie waar zij met recht trots op mogen zijn. Langs de kant hadden we eerlijk gezegd al een sterk vermoeden dat het goed zou komen, want wat zij vandaag lieten zien, zag er al lange tijd zeer overtuigend uit.

Een speciaal woord van dank gaat uit naar Marco Colson voor het goedkeuren van de examenaanvraag. Marco vervult een belangrijke rol binnen onze vereniging en zal ook in de toekomst, zolang als nodig, onze supervisor blijven voor de danexamens.

Carmen en Rowyn, namens de hele club van harte gefeliciteerd met het behalen van jullie zwarte band! Dit is geen eindpunt, maar juist het begin van een nieuw hoofdstuk in jullie judocarrière. Blijf leren, groeien en genieten van de mooie weg die nog voor jullie ligt.

Proficiat!!

Vandaag stonden Shauny en Stef langs de mat als coaches tijdens het judotoernooi van Sankawa in Middelbeers. Met maar liefst 14 judoka’s reisde de club af voor een dag vol spannende wedstrijden, mooie worpen, leerzame momenten en natuurlijk de nodige emoties die bij onze judosport horen.

Veel mooi judo gezien

Wat vooral opviel, was hoe goed er al gewerkt wordt met ashi waza (voetaanvallen). Hier trainen we de laatste tijd veel op, zowel in de voorbereiding naar een worp als in het daadwerkelijk scoren ermee. Het was geweldig om te zien dat dit steeds vaker terugkomt tijdens wedstrijden. Verschillende judoka’s lieten fraaie acties zien waar hard voor is getraind.

Winst, verlies en leren

Zoals altijd kwamen alle emoties voorbij. Blijdschap na winst, teleurstelling na verlies en alles daartussenin. Dat hoort bij sport. Het belangrijkste blijft dat we blijven leren, trainen en opnieuw proberen. Sommige judoka’s zijn soms streng voor zichzelf en willen te snel vooruitgang zien. Juist dan is het belangrijk om jezelf de tijd te geven om te groeien. Ontwikkeling kost tijd, maar de inzet en motivatie die we vandaag hebben gezien, geven alle vertrouwen voor de toekomst.

En soms heb je het niet in de hand…

Laten we eerlijk zijn: mat 1 voelde vandaag niet altijd als onze favoriete plek. Sommige beslissingen zorgden voor gefronste wenkbrauwen langs de kant. Maar goed… ieder toernooi heeft blijkbaar zijn eigen mat 1. 🤣

Trots

Al met al was het een prachtige judodag met veel mooie scores, goed judo en vooral heel veel inzet. We zijn ontzettend trots op alle judoka’s die vandaag de mat op zijn gestapt.

Bedankt aan alle ouders voor het rijden en het aanmoedigen langs de kant. 💪🏻❤️🥋

🥇: Yves, Diede, Nina, Finn
🥈: Lieke, Dex
🥉: Harvey, Danne, Mees, Zoë
🏅: Mason, Fleur, Mats, Zef

Vandaag kwamen Stef en Kenny in actie op het districtskampioenschap judo. Door een samengevoegde poule van -66 kg en -73 kg moesten beide judoka’s het opnemen tegen elkaar.

Kenny was de lichtste deelnemer van het veld. Ondanks de grote verschillen in kracht, techniek en ervaring wist hij knap één partij te winnen. Zijn andere drie wedstrijden gingen verloren, maar hij bleef vechten en liet veel inzet zien.

Stef draaide een sterk toernooi. Met overtuigend judo won hij drie van zijn vier partijen met ippon. Alleen tegen een oude bekende moest hij zijn meerdere erkennen.

Omdat de organisatie de prijsuitreiking alsnog per gewichtsklasse splitste, leverde dat mooie resultaten op: 🥇 Stef werd 1e in de categorie -73 kg 🥈 Kenny werd 2e in de categorie -66 kg.

Afgelopen weekend stond het jaarlijkse Kaizen Toernooi in Echt weer op het programma. Een toernooi waar ieder jaar ontzettend veel judoka’s samenkomen en waar de lente traditiegetrouw laat voelen dat de zomer eraan komt. Ook dit weekend werkte het weer perfect mee, want zowel zaterdag als zondag konden we genieten van prachtige zonnige dagen. Stef was het hele weekend aanwezig als coach in Echt, terwijl de lessen op zaterdag in Elsloo werden overgenomen door Shauny.

Op de mat zagen we twee dagen lang prachtige wedstrijden. Vrijwel iedere partij was zwaar bevochten. Niemand kreeg iets cadeau en er moest voor iedere overwinning keihard gewerkt worden. Wat daarbij vooral opviel, was de enorme werklust van onze judoka’s en de conditie die dik in orde is. Er werd door iedereen gevochten, geknokt en alles gegeven.

Natuurlijk viel het kwartje niet altijd de goede kant op. Een aantal podiumplaatsen glipten net weg. Sommige werden verspeeld, andere gingen verloren door discutabele beslissingen van de scheidsrechters. Maar ook dat hoort bij de sport en mag nooit een excuus zijn. Iedere judoka krijgt daar vroeg of laat mee te maken.

Wat veel belangrijker was: we zagen groei. We zagen judoka’s die zich niet zomaar gewonnen gaven. Judoka’s die bleven vechten wanneer het zwaar werd en diep in hun reserves gingen. Dat is waar ontwikkeling zichtbaar wordt en daar mogen we met z’n allen ontzettend trots op zijn.

Daarnaast waren er ook veel mooie persoonlijke momenten dit weekend. Dean wist in een sterke poule knap een derde plaats mee naar Elsloo te nemen en pakte daarmee opnieuw een podiumplek. Carmen liet haar vuur en drive weer zien. Rowyn begreep precies wat bedoeld wordt met: “De ruimte ligt achter.” Shauny pakte opnieuw een partij in ne-waza. Dex vocht weer zoals we hem kennen. Neil draaide een lange golden score en liet zien hoeveel vechtlust hij bezit. Koen bleef risico nemen, zelfs met zijn keuze voor gewichtsklasse. En Brenna combineerde haar bekende “standje Brenda power” met technische souplesse.

Jullie hebben het allemaal geweldig gedaan. Dit weekend was een meting. We weten waar we staan, maar vooral ook waar we naartoe willen werken. De weg is duidelijk.

Ga zo door!

Dean, proficiat met je bronzen medaille! 🥉

Beste judoka’s, ouders en vrienden van J.V. Kenshiro Abbé,

Vandaag is het alweer vijf jaar geleden dat ik trainer werd van onze mooie club. Eigenlijk begon die reis al veel eerder. Vanaf mijn veertiende stond ik namelijk al regelmatig als hulp- en vervangend trainer op de mat. Toch veranderde alles in een rumoerige periode, waarin we afscheid moesten nemen van onze toenmalige trainer. Ik nam tijdelijk de trainingen op dinsdag en zaterdag over, waarna vanaf het nieuwe jaar de zaterdagtrainingen volledig onder mijn verantwoordelijkheid vielen. Bas nam vanaf dat moment de dinsdagtrainingen voor zijn rekening.

Als ik terugdenk aan waar het allemaal begon, kom ik uit bij een jongetje van zes jaar oud dat voor het eerst een judopak aantrok. Ik begon bij een judovereniging in Geleen, die veel samenwerkte met de club uit Elsloo. Regelmatig stonden we samen op de mat. Na enkele jaren maakte ik de overstap naar Kenshiro Abbé. Vanaf de eerste training voelde het als thuiskomen. Er werd hard gewerkt, serieus getraind, maar er hing ook altijd een fijne sfeer.

Mijn vader ging het bestuur in en niet veel later werd ik zelf hulptrainer. Wanneer de leraar uitviel, mocht ik lessen overnemen. Dat groeide langzaam verder. Uiteindelijk trad ik toe tot het bestuur als secretaris en later heb ik zelfs tien jaar lang voorzitter mogen zijn. In al die jaren hebben we als club ontzettend veel meegemaakt: mooie periodes, moeilijke momenten en alles daartussenin. Maar één ding bleef altijd hetzelfde: we deden het samen.

Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat mijn gedachten steeds teruggaan naar de judoka’s die ik heb mogen trainen, begeleiden en ondersteunen in hun ontwikkeling. Misschien nog wel meer dan naar mijn eigen momenten als wedstrijdjudoka. Begrijp me niet verkeerd: zelf op de mat staan en judoën vind ik nog altijd fantastisch. Maar lesgeven… dat is echt mijn passie geworden. Het geeft me een glimlach op mijn gezicht en soms (oke heel vaak) zelfs een brok in mijn keel.

De afgelopen jaren hebben we hard gewerkt aan een club waarin iedereen zich thuis kan voelen. Een vereniging die voelt als één grote familie. Een plek waar we klaarstaan voor elkaar, waar iedere judoka welkom is en zichzelf mag zijn. Of je nu traint voor wedstrijden, kata beoefent of gewoon lekker wilt sporten: er moet voor iedereen ruimte zijn.

Wat ons daarbij bindt, is onze liefde voor goed technisch judo. Geen geslinger, geen puur krachtjudo, maar judo zoals het bedoeld is. Techniek, controle, respect en ontwikkeling staan centraal, in welke discipline dan ook.

Ik hoop oprecht dat we samen nog heel veel mooie momenten mogen beleven binnen onze gedeelde passie. Maar ik hoop ook dat ik er voor jullie mag zijn op de momenten dat het even minder gaat. Want juist dan laten we zien wat voor club we zijn. Ook dat doen we samen.

Via dit bericht wil ik iedereen bedanken voor het vertrouwen dat jullie mij de afgelopen jaren hebben gegeven. Dankjewel dat ik jullie trainer mag zijn, jullie coach, soms een luisterend oor en iemand die naast jullie op de mat mag staan.

Mijn wens is dat wanneer we over vijf jaar opnieuw terugkijken, we nog steeds die hechte vereniging zijn die vasthoudt aan haar kernwaarden. Een club die succes niet alleen meet in medailles, maar vooral in de groei die ieder individu doormaakt en waarin we ons daar samen verantwoordelijk voor voelen.

Dankjewel allemaal. Ik ben ontzettend trots dat ik mezelf trainer en coach van deze prachtige club mag noemen.

Afgelopen weekend waren we met een groep judoka’s aanwezig op het Internationaal Houvast Judotoernooi in Mierlo. Van de -9 jaar tot en met de senioren; onze club was het hele weekend goed vertegenwoordigd! Op zaterdag kwamen de judoka’s van de -9, -11 en -13 in actie en op zondag waren de -15, -18 en senioren aan de beurt. Dit weekend mochten Shauny en Stef de judoka's begeleiden.

Mierlo staat ieder jaar bekend om het sterke deelnemersveld, en ook dit jaar was het niveau weer hoog. Onze judoka’s hebben stuk voor stuk hard moeten knokken voor iedere partij. Daarbij was het mooi om te zien dat veel van de technieken en bewegingen waar we de afgelopen weken hard op getraind hebben, al terugkwamen op de mat. Dat maakt ons als trainers natuurlijk ontzettend trots.

Wat dit weekend extra bijzonder maakte, was dat iedere judoka met zijn of haar eigen leerdoelen de mat opstapte. Voor de één was dat het maken van een specifieke worp, voor de ander het durven aanvallen of simpelweg blijven strijden. Iedereen heeft laten zien bereid te zijn om zichzelf te verbeteren en stappen te willen maken. Dat is uiteindelijk waar judo om draait.

Omdat we met zo’n grote groep aanwezig waren, hebben we deze keer niet voor iedereen een persoonlijk stukje geschreven. Uiteraard willen we wel graag de podiumplaatsen benoemen. Maar boven alles zijn we trots op álle judoka’s. Niemand ging door de ondergrens en iedereen heeft ontzettend goed geknokt, ongeacht de uitslag.

Judoka’s, van harte gefeliciteerd en ga vooral zo door!

Resultaten

🥇 Shauny, Flynn
🥈 Abel, Diede
🥉 Brenna, Carmen, Rowyn, Dean, Zoë, Harvey, Yves